باز باران
با ترانه
با گوهر های فراوان
می خورد بر بام خانه
من به پشت شیشه تنها
ایستاده : در گذرها
رودها راه اوفتاده.
شاد و خرم
یک دوسه گنجشک پرگو
باز هر دم می پرند این سو و آن سو
می خورد بر شیشه و درمشت و سیلی
آسمان امروز دیگر نیست نیلی
یادم آرد روز باران گردش یک روز دیرین
خوب و شیرین توی جنگل های گیلان:
کودکی دهساله بودم شاد و خرم
نرم و نازک چست و چابک
از پرنده از چرنده از خزنده
بود جنگل گرم و زنده
آسمان آبی چو دریا
یک دو ابر اینجا و آنجا
چون دل من روز روشن
بوی جنگل تازه و تر همچو می مستی دهنده
بر درختان می زدی پر هر کجا زیبا پرنده
برکه ها آرام و آبی برگ و گل هر جا نمایان
چتر نیلوفر درخشان آفتابی سنگ ها از آب جسته
از خزه پوشیده تن را بس وزغ آنجا نشسته
دمبدم در شور و غوغا
رودخانه با دوصد زیبا ترانه
زیر پاهای درختان چرخ می زد ... چرخ می زد همچو مستان
چشمه ها چون شیشه های آفتابی
نرم و خوش در جوش و لرزه
توی آنها سنگ ریزه سرخ و سبز و زرد و آبی
با دوپای کودکانه می پریدم همچو آهو
می دویدم از سر جو دور می گشتم زخانه
می پراندم سنگ ریزه تا دهد بر آب لرزه
بهر چاه و بهر چاله می شکستم کرده خاله
می کشانیدم به پایین شاخه های بیدمشکی
دست من می گشت رنگین از تمشک سرخ و وحشی
می شنیدم از پرنده داستانهای نهانی
از لب باد وزنده راز های زندگانی
هرچه می دیدم در آنجا بود دلکش ، بود زیبا
شاد بودم می سرودم :
" روز ! ای روز دلارا !
داده ات خورشید رخشان
این چنین رخسار زیبا
ورنه بودی زشت و بی جان !
" این درختان
با همه سبزی و خوبی
گو چه می بودند جز پاهای چوبی
گر نبودی مهر رخشان !
" روز ! ای روز دلارا !
گر دلارایی ست ، از خورشید باشد
ای درخت سبز و زیبا
هرچه زیبایی ست از خورشید باشد ... "
اندک اندک ، رفته رفته ، ابرها گشتند چیره آسمان گردیده تیره
بسته شد رخساره خورشید رخشان
ریخت باران ، ریخت باران
جنگل از باد گریزان چرخ ها می زد چو دریا
دانه های گرد باران پهن می گشتند هر جا
برق چون شمشیر بران پاره می کرد ابرها را
تندر دیوانه غران مشت می زد ابرها را
روی برکه مرغ آبی از میانه ، از کناره
با شتابی چرخ می زد بی شماره
گیسوی سیمین مه را شانه می زد دست باران
باد ها با فوت خوانا می نمودندش پریشان
سبزه در زیر درختان رفته رفته گشت دریا
توی این دریای جوشان جنگل وارونه پیدا
بس دلارا بود جنگل به ! چه زیبا بود جنگل
بس ترانه ، بس فسانه بس فسانه ، بس ترانه
بس گوارا بود باران وه! چه زیبا بود باران
می شنیدم اندر این گوهرفشانی رازهای جاودانی ،پند های آسمانی
" بشنو از من کودک من
پیش چشم مرد فردا زندگانی - خواه تیره ، خواه روشن -
هست زیبا ، هست زیبا ، هست زیبا ! "
زیر ملافه هایت را میگردد هر کسی در عشق تو دخالت می کند چیزهای وحشتناکی می گویند در باره ی مرد و زنی که بعد از آن همه با هم گردیدن همه جور عذاب وجدان به کاری شگفت دست می زنند با هم در تختی دراز می کشند از خودم می پرسم آیا قورباغه ها هم چنین مخفی کارند یا هر گاه که بخواهند عطسه می زنند آیا در گوش یکدیگر در مرداب از قورباغه های حرامزاده می گویند و یا از شادی زندگی دوزیستی شان از خودم می پرسم آیا پرندگان پرندگان دشمن را انگشت نما می کنند؟ آیا گاو های نر پیش از آنکه در دیدرس همه با ماده گاوی بیرون روند با گوساله هاشان می نشینند و غیبت می کنند؟ جاده ها هم چشم دارند پارک ها پلیس هتل ها، میهمانانشان را برانداز می کنند پنجره ها نام ها را نام می برند توپ و جوخه ی سربازان در کارند با مأموریتی برای پایان دادن به عشق گوشها و آرواره ها همه در کارند تا آنکه مرد و معشوقش ناگزیر بر روی دوچرخه ای شتابزده به لحظه ی اوج جاری شوند. 
...آه ای مرد تو اگر میدانستی ... که چه دردی دارد و چه رنجی دارد.. خنجر از دست عزیزان خوردن.. از من خسته نمی پرسیدی.....آه ای مرد...! چرا تنهائی..؟ (قوشچی)